In dat Johr1952 harn wi egens keenen Vereen nödig. Hier bi us in Stadt um Land snackten alle platt, de Olen un de Jungen. Doch nu is dat anners worn: dörch den döösigen Krieg sind veele Landslüe ut’n Osten in use Gegend kamen. Wenn se uck ünner sick ehr eegen Platt snackten: mit us: inne Geschäften , up’n Amt, överall weer nur noch Hochdütsch to hören. Us schöne, ole Modderspraak Plattdütsch weer meist ganz ut de Kehr komen. „Nu ward dat Tied, at wi wat för use ole Spraak, Sitten und Brück doot“. So dach Katharina Dreyer. In use Zeitung let se verkünnen: „ Wer Lust hett: Wi Willt eenen plattdütschen Vereen grünnen. Lüe, besinnt jo, kamt! Dat kann sachs düster weern för all us Kulturgod.“ Se har woll de richtige Näs. An’n ersten Abend, den 30. Dezember 1952 versammel’n sick bi Stelters Schorse (Visselquelle, Deucker), ölm Lüe:

Katharina Dreyer, Clara König, Hedwig Bartels, Martha Bargfrede, Lisa Vaupel, Walter Vaupel, Wilhelm Biermann, Rudolf von Deylen, Karl Redecker, Georg Stelter und Wilhelm Heins.
Dat weer de Geburt vun Plattdütsche Vereen Visselhöv. So schall de Vereen heeten, da weern sick alle schnell eenig.
Hedwig Bartels schreev in de „Visselhöveder Nachrichten“ över diese Grünnung: (Rotenburger Kreiszeitung vom 30.12.1952)

An’n 23. Februar 1953 sünd all 20 Lüe, de sick to den neen Vereen bekennt. Bien ersten Versammeln begreut Katharina alle un vertell denn, warum Wi us to een Vereen tohopenslaten hebbt. Wi Willt us ole Heimatspraak, dat Plattdütsche, hegen un plegen un all’s, wat us Vadder un Mudder un us Vörollern an ole Brükens un de Nedesassenart lehrt hebbt, in Ehren holen. Plattdütsch snacken un singen, Theaterspeeln un Lesen, damit düsse feine Art lebendig blieven deit.

Alle weern de Meenung, at Trinchen Dreyer provisorisch erste Vörsitter weern un Hans Bartels 50 Penn Bidrag kassieren schöll.
In Rodenborg weer an’n 17.9.1950 een plattdütsche Vereen grünnt worn. Dor künn Wi wat vun lehrn. Se besochen us an°n 24. Juni un schenkten to’n teken, dat Wi tohopen hörn, een Vereens—Affteken: twee krüste Peerköpp, de nah buten kiekt. Das weer dat Symbol vun’n Sturmigau.

In September 1953: de Rodenburger speelt för us Theater: „De Rebeljohn“ vun Hans—Ludolf Flügge.

An 27. Oktober ward de Vörstand för dree Johr Wählt. Inne Zeitung steiht: de Plattdüsche Vereen wast und gedeiht. Alle Maaten rögt fiiedig Kopp un Hännen.

Wat so’n richtigen Vereen is, de mut oek fiern un lustig ween. In Novemer 1953 givt dat bi Schorse Stelter obens Klock 8 eenen bunten Obend, rnit Grönkohl un Pinkel. Dat köst
2‚— Mark pro Person, un een lütten Schluck is uok noch dorbi.
Dörtig plattdütsche Maaten hebt mit fiert.

Von Ursel Heinzel